8 Ağustos 2009 Cumartesi

Yaşamı belirleyen her şeye özlemliydi toprak...


yaşamıştım yıllarca,
tek göz bir hücrede çaresiz,
geceleyin yüzüme gülümseyen yıldızlarım
gündüzleri ise ışık katam güneşimdin.
kazımış yıllarca seni

isminin her harfini
duvarlara acıyarak

kanayarak parmaklarımdaki sızın.

Bitmiş yok olmuş törpülenmiş tırnaklarımın,

etimle arasındaki kanda esaretti ismin.

yıkanmış koridorlarda gidiyorum yine sonu,
ucu belli olmayan sonunda gün yüzü göstermeyecek davalar uğruna

sonucu bende biliyorum ama gidiyorum.

dönünce devam edicem kaldığım yerden kazımaya
adının her harfini,
dört duvarımın her yanına.

resminle değil isminle uyumak
adındaki hasretle,
çaresizlikte idi çilemin karşılığı.

Hiç yorum yok: